خدا گفته دعايم كنيد تا برايتان مستجاب كنم. اما گاهي جوابي نمي بينيم. علت چيست؟ چون آن طور که من فهمیدم شرط استجابت دعا این است که امیدداشته باشی دعایت مستجاب است! خدا مي گويد: وقتي بندگان از من درخواستي دارند من نزديكم وقتي كسي براي من دعا كند دعايش را جواب مي دهم، پس استحابتم كنند و به من ايمان بياورند... (بقره/186). در معني ايمان آمده كه بدانند كه من قادرم تا عطا كنم آنچه مي خواهند (ميزان الحكمه، ج4، ح5811). اهل بيت در مواقع مختلف شرايط دعا و موانع استجابت را بيان كرده اند. اما من بر آنم كه بگويم دعا اگر به اين نيت باشد كه خدا مي تواند و مي خواهد مستجاب مي شود، شرايط استجابت اين است كه قدرت و كرم او را باور كنيم و موانع استجابت اين است كه قدرت و كرم او را به جان نپذيرفته ايم. عطا به قدر نيت است (ميزان الحكمه، ج4، ح5928) و باقي شرايط و موانع همه به اين عامل بر مي گردند. دعا كننده بايد بداند كه نفع و ضرر به دست خداست (ميزان الحكمه، ج4، ح5811). دانستن اين حقيقت يعني معرفت و علم كه شرط استجابت دعاست. لازمه كسب اين معرفت حضورقلب است و نيز رقت قلب و تضرع و ابتهال و اصرار در دعا و داشتن حسن ظن به اجابت. همه اين موارد در روايات از شرايط و آداب دعاست. همه اين موارد اعلام اين حقيقت است كه خدا مي خواهد و مي تواند. دعا وقتي اجابت مي شود كه ما باور كنيم اجابت مي شود! خدا دعاي كسي كه وعده اش را باور نكرده اجابت نمي كند. اين نكته اصل تمام شرايط اجابت و موانع آن است. به نظرم بر اين اساس است كه هم مي گويند تقاضاي بزرگ داشته باشيد و هم مي گوينددعا دواي هردردي است و قضاي مبرم را هم بر مي گرداند؛ همه چيز حتي بند كفش را در دعا بياوريد(ميزان الحكمه، ج4، باب 1203) و نيز مي گويند هيچ چيزي در دعا را زياد نشماريد (ميزان الحكمه، ج4، ح5862). اين سه جمله وقتي با هم جمع مي شوند كه بدانيم حقيقت آنها و اثرشان باور قدرت وكرم الهي است. وقتي دعا كردي با قلبت روبياور و حاجتت را بر درب خانه بدان (كافي /2/473/1).
آداب دعا به حصول اين حسن ظن كمك مي كنند: شروع با نام خدا و تمجيد او، دو ركعت نماز، صلوات و استشفاء به صالحين، دعا در اوقات ويژه مانند سحر، طلوع آفتاب و... همگي دل را آماده باور به قدرت و كرم الهي مي كند. بر عكس، موانع اجابت دعا موانع باور اجابت دعا هستند مانند طعام حرام، گناه و ظلم. اقرار به گناه مي تواند سبب استجابت باشد. مخفيانه دعا كردن و يا در اجتماع دعا كردن سبب اجابت دعاست. دعاي برخي آدمها مستجاب است: امام عادل، دعاي والدين در حق فررزند، دعاي برادر در غياب برادر و دعاي مظلوم.
یکی از کشف های من از قرآن معنای شرک است: ناامیدی! خدا یک جا می گوید: لاتقنطوا من رحمه الله ان الله یغفرالذنوب جمیعاً و یک جا می گوید ان الله لایغفر ان یشرک به و یغفر ما دون ذلک... خدا همه گناهان را می آمرزد یا همه را به جزیکی می آمرزد؟ به نظرم پاسخ این است خدا همه را می آمرزد مگر کسی که از اینکه خدا او را بیامرزد ناامید باشد! خدا مگر نگفته از رحمتم ناامید نباشید که همه را می آمرزم؟!
سلام!