قرآن می گوید: فمن شهد منکم الشهر فلیصمه. هر کس ماه را مشاهده کرد روزه بگیرد (بقره/184).

بر اساس این آیه ملاک حلول ماه نو رویت هلال عنوان شده است. ماه نو حال نو در پی دارد و خدا می خواهد بنده اش شخصاً با هلال ارتباط بگیرد.  می بینیم که دعای رویت هلال ماه در صحیفه سجادیه روایت شده است و استهلال (طلب هلال کردن) مستحب است و در گذشته برخی آن را واجب شمرده اند. و نیز می دانیم که محاسبات نجومی در رویت هلال ملاک نیست (و فقط می تواند بنده را در پیدا کردن هلال راهنمایی کند). همه این موارد نشان می دهد که خدا می خواهد بنده اش ماه را خودش مشاهده کند و بعد روزه بگیرد و ماه را مشاهده کند و عید فطر را برگزار کند. پس اگر کسی شهودشهر کرد و دیگری انکار کرد تکلیف چیست؟! به نظرم این همان اختلاف انسانهاست که در تدین هم خودش را نشان می دهد. خدا خودش گاهی ماه را 28روزه یا 29 روزه یا 30روزه می کند و به بنده اش اجازه داده تا به تشخیصش (تقدیرش) عمل کند.

ناگفته نماند این مباحث برای کسانی که آغاز و پایان ماه را پیش بینی می کنند معنایی ندارد. آنها کسانی هستند که در احوال معنوی مردم تغییر ایجاد می کنند.