امروز سومین روزی بود که میزبان دکتر سید اسماعیل مهدوی هرسینی روانشناس معروف که در آمریکا زندگی می کند و چند وقتی به ایران آمده است شده بودیم. در اولین برخورد من و دیگران از تواضعش علی رغم محبوبیت و شهرتی که دارد می گفتیم. اما اکنون در روز سوم من راز این تواضع را در آرامشش جست وجو می کنم. آدمهای آرام تصنع و نمایش ندارند و آنچه که هستند هستند! آنها به خود مشغولند و خود را با کسی مقایسه نمی کنند پس به تواضع می رسند. آرامش او را جذاب کرده و کلامش را نافذ می کند. من دوست دارم دکتر مهدوی کتاب ننویسد! و از دور برای تعداد زیاد سخنرانی نکند چون واسطه ها شخصیتش را پنهان می کنند. او خودش هم به گفت و گوی رودررو علاقه دارد و به مخاطبانش اهمیت می دهد و به تماشای آنها می نشیند. از او تئوری روانشناسی ندیدم اما در عوض زیاد سفر می کند و با دیگران بسیار وقت می گذراند. او به فلسفه علاقه ای نشان نمی دهد و فلسفه عالم حرفهای کلی ای است که به انتزاعیات گرایش دارند. به نظر من او مرد عمل است یعنی بر طبق نیروی درون می گوید و عمل می کند. او باید و نباید را زیاد به کار می برد و بکنید و نکنید زیاد می گوید و شک و تردید در سخنانش نیست و حرفش را پیچ و تاب  نمی دهد و جملاتش ساده و کوتاه هستند. اینها خصوصیت آدمهای یک رأی است اما خصوصیت آدمهای یک رو هم هست. من از شخصیت سید اسماعیل مهدوی هرسینی تأثیر گرفتم چون او به آنچه خدا در درونش گذاشته عمل کرده و به نظر می رسد رابطه شخصی رضایت بخشی با خدا دارد.