همه ما حسین هستیم!

 

 

 

محنت و امتحان

بهشت با مکاره و آتش (جهنم) با شهوات پوشیده شده است ، بدانید که قطعاً هیچ طاعتی نیست جز آنکه در کراهت وارد می شود و هیچ معصیتی نیست جز آنکه در شهوت وارد می شود، مؤمن صبح نمی کند مگر اینکه نفسش را متهم می کند و از دنیا به اندازه کوچ کننده می بُرد و آن را منزل به منزل طی می کند (خطبه 176). شهوت با میل متناسب است (نساء/27) وخواست و خواهش آدمی  معنی می دهد اما کراهت امریست که در ابتدا مطابق خواهش ما نیست وبی اختیار بر ما وارد می شود.

رنج و سختي و محنت امتحان شدن است. انسان در رنج و بلا آفريده شده است(بلد/4).بلا همان امتحان شدن است وامتحان در چيزي است كه خود تعيين نكرده ايم. رنج تحمل کار ناخواسته است و این همان بندگی و تسلیم است. ما در رنج می افتیم و رنج را نمی توان و نباید طلب کرد. سختي يعني اختيار نداشتن! اگر ما مي كُشيم وتير مي اندازيم اما خود نكشته ايم وخود تير نينداخته ايم علتش مبتلا بودن ما به بلا است البته بلاي نيكو(انفال/17). امتحان شدن همان اختيار نداشتن است. بلا یعنی بدون اینکه عبد نقشی و تقصیری داشته باشد او را زیر و رو می کند، دل مؤمن بین دو انگشت- جلال و جمال- خداست و هر طور که بخواهد آن را زیر و رو می کند (مصباح الهدی، ص 47).

حسین علیه السلام

کربلا کرب و بلاست. حسین علیه السلام شبیه ترین اولیاء به مردم است و سفینه او سریعترین و راه او مردمی ترین، چون رنج رایجترین جریان زندگیست.کسی دقیقاً نمی داند چرا حسین علیه السلام شهید شد.خون اگر ستمِ شمشیر را رسوا کرد اما آن را نشکست. او باید شهید می شد. امام به دست خود به هلاکت نیفتاد. او اگر می توانست حج را نیمه تمام نمی گذاشت و مدینه را ترک نمی کرد و اگر دعوت نمی شد قصد کوفه نمی کرد. او تمام تلاشش را کرد تا در توقفگاه کربلا به راهی غیر از مبدا و مقصد برود. اما نتوانست و نگذاشتند. حسین علیه السلام در کربلا ماندگار شد چون باید می ماند و کشته می شد. امام در مورد علت رفتنشان به کربلا به هر کسی مطابق عقلش چیزی گفت ولی علت اصلیش معلوم نشد: امام حسین به خداوند گفت من می خواهم قربان شما شوم! (مصباح الهدی، ص309). خدا خواست تا اورا کشته ببیند (لهوف). اگر اولیاء در همه احوالشان غالب و قاهر بودند و به بلا و امتحان نمی افتادند مردم آنها را خدایی دیگر می گرفتند  وصبرشان شناخته نمی شد، خدا آنها را به شکر یا صبر انداخت تا متواضع بمانند و بندگان بدانند که خداست که خالقشان و مدبرشان است و از حدشان تجاوز نکرده و برایشان ادعای ربوبیت نکنند (کمال الدین، توقیعات قائم عجّل الله فرجه، حدیث 38). خدا حسینِ دردانه اش را قربانی کرد تا مردمان بگریند و بدانند  فقط اوست که رنج نمی بیند. مصیبت حسین علیه السلام در عین حال که سلام و لعن بسیار دارد، حمد و شکر هم دارد چون مصیبت اصابت تیر های خداست و شاید چون آبرومندی را در مصیبت ها می شود کسب کرد و با حسین علیه السلام است که می شود در دنیا و آخرت نزد خدا وجیه شد (زیارت عاشورا). به کسانی که در راه خدا کشته می شوند مرده نگویید آنها زنده اند وشما نمی فهمید ، قطعاً شما را به ترس و گرسنگی و نقص در اموال و انفس و ثمرات مبتلا می کنیم و صابرین بشارت دارند، آنها که وقتی مصیبتی به آنها اصابت می کند می گویند انا لله و انا الیه راجعون. آنها هستند که صلوات و رحمت از پروردگار بر آنهاست و آنها هستند که هدایت شدگانند (بقره/157-154).  استرجاع گفتن ، اقرار به مملوک بودن  در هلاکت افتادن (حکمت99) و مصیبت دیدن با هم تناسب دارند. مصیبت اجر دارد و در زیارت عاشورا از خدا می خواهیم که بهترین عطایی را که به مصیبت زده می دهد به ما عطا کند  چون عظیمترین مصیبت در اسلام و در آسمانها و زمین است. و از خدا می خواهیم ما را در مقام اکنون از کسانی قرار دهد که صلوات و رحمت و مغفرت به آنها می رسد.

گریه

کسی که بر امام حسین گریه می کند حساس می شود، وقتی اولیاء و عباد خدا که بدنشان نرم است او را در بغل می گیرند او این را احساس می کند و لذت می برد (مصباح الهدی، ص305). حسین علیه السلام فرمود: من کشته اشکم هیچ مؤمنی یادم نکند جزآنکه اشک بریزد (امالی شیخ صدوق، مجلس28).گریه کردن برای چیزی اعتراف به آن چیز است. وقتی در ناچاریِ یک وعده انجام شده می افتیم با گریه کردن، به آن اذعان می کنیم. گریه غم است وقبل از آنکه از ترس باشد وچیزی که نیامده، از علم است وآنچه که در آن افتاده ایم . اهل علم وقتی آیات بر آنها تلاوت  می شود سجده کنان وگریه کنان (مریم/58) می افتند وخشوعشان زیاد می شود،آنها می گویند قطعاً وعده پروردگارمان انجام شده است (اسراء/109-106) گریه مقابل خنده و تعجب است. باعجیب شمردن چیزی آنراغریب می کنیم وباخندیدن به آن جدی نمی گیریمش ولی با گریه دیگر از آن غافل نمی شویم. نزدیک شدنی نزدیک شده و جز خدا آن را بر طرف نمی کند پس آیا از این سخن تعجب می کنید ومی خندید وگریه نمی کنید در حالی که غافلید؟ (نجم/61-57).

امت به جز اندکی در پی آزار علی علیه السلام وقطع رحم و تبعید فرزندانش افتادند و آنکه کشته می شد کشته شد وآنکه سب می شد سب شد وآنکه تبعید می شد تبعید شد وقضا برای آنها جاری گشت ... وقطعاً وعده پروردگارمان انجام شده است و او از وعده اش تخلف نمی  کند واوعزیز حکیم است. پس بر پاکان از اهل بیت واجب است که گریه کنندگان بگریند وندبه کنندگان ندبه کنند و برای مثل آنها اشکها جاری شود وفریاد کنندگان فریاد بکشند وضجه کنندگان ضجه بزنند... (دعای ندبه)

همه ما در رنج و گریه هستیم و لحظه ذبح با درجات پایین تر در زندگی همه رخ می دهد. اهل تسلیم مثل حسین علیه السلام با رضا به قضا دادن  با سرعت به سوی خدا می روند. سلام بر اباعبدالله تا وقتی که شب و روز باقیست، در هر زیارت می خواهیم که این آخرین عهد ما نباشد. همه زمین ها کربلا وهمه ماهها محرم است و ما همه روز زیارت عاشورا می خوانیم چون همه روزها عاشوراست.  لابد همه ما امام حسین هستیم! (مصباح الهدی، ص300).