زمان چيست؟ بيش از اينکه زمان گاه و وقت و ساعت است نمي دانيم! مفهوم زمان مورد مناقشه زیادی بوده است . به نظر من تعریف ناپذیری ویژگی اصلی زمان است که سبب اختلافات پیرامون آن هم شده است. وقت بخت است و به دست ما نیست. در قرآن بارها کلمه آنگاه (اذا) به ناگهان ترجمه شده است. زمان «گاه»ي است که ناگاه مي آيد ومعلمي است که معلوم نيست. زمان، زمان چيزي است وخود به خود معلوم نيست وبا آنچه مي سازد ظهور مي کند.

علم ساعت نزد پروردگار است (اعراف/187، احزاب/163، زخرف/85، نازعات/43). ساعت ناگهانی است (انعام/31، یوسف/107، حج/55، زخرف/66، محمد/18). غیب آسمانها و زمین مال خداست و امر ساعت جز در یک چشم به هم زدن یا نزدیکتر نیست(نحل/77). همیشه باید گفت شاید ساعت نزدیک باشد (احزاب/63، شوری/17). وقتی از خواب بیدار می شویم می پرسیم چقدر خوابیدیم؟ وقتی مردگان زنده و مبعوث می شوند می پرسند چقدر ماندیم؟ (روم/55) جوابها مختلفند: ساعتی، روزی یا بخشی از روز. اما خدا داناتر است که چقدر خوابیدیم و ماندیم (روم/56). اصحاب کهف چقدر خواب بودند؟ این سؤالیست که خدا به خاطر پرسیدن آن آنها را بیدار و مبعوث کرد! (کهف/19) آنها سیصد سال به اضافه نه سال در غار ماندند، اما غیب آسمانها و زمین مال خداست و او داناتر است که چقدر ماندند (کهف/26). زمان با ما یگانه می شود و هیچ وقت نمی دانیم چقدر در یک دوره می مانیم! اگر در یک دوره لحظات را بشماریم زمان را انتزاعی تصور کرده ایم. یک ساعت با ساعت دیگر همیشه یکسان نمی گذرد و یکسان نمی آید و نمی رود. در لحظات ریز و درشت باید به فکر همان لحظه باشیم. در وقت خوش غرق می شویم اما در وقت ملال به گذر وقت فکر می کنیم ولحظات را می شماریم.

آن دم که با تو باشم یک سال هست روزی    وان دم که بی تو باشم یک لحظه هست سالی